Ziemia lubuska znana jest głównie z przepięknych rozległych lasów, bogatych
w owoce runa leśnego oraz zwierzynę, zarówno łowną jak i drapieżną. Jednak poza tymi wspaniałymi kompleksami leśnymi, które wyróżniają ten region spośród innych, jest jeszcze jedna charakterystyczna dla niego cecha. Ogromna ilość jezior. Województwo lubuskie nazywane jest często "krainą pięciuset jezior", choć w rzeczywistości jest ich około sześciuset! Ich ogólna powierzchnia to 13,4 tys. ha. Największe w regionie jest Jezioro Sławskie o powierzchni 8,28 km2. Niezwykle popularne są także jeziora: Łagowskie, Niesłysz czy Dąbie. Wszystkie te zbiorniki mają stosunkowo czystą wodę. W ostatnich latach jej stan znacznie się poprawił. Jeziora ziemi lubuskiej są wykorzystywane gospodarczo, rekreacyjnie lub pozostają "dzikimi", co często urozmaica krajobraz leśny. Te niewielkie oczka wodne, połączone ze sobą, tworzą całe kompleksy jeziorne. Na plażach można odpocząć, zrelaksować się i spędzić czas na łonie natury. W 2010 roku oddano do dyspozycji turystów 32 zorganizowane oraz 20 niezorganizowanych kąpielisk. Na zdjęciu: Jezioro Sławskie. Lubuskie jeziora doskonale nadają się także do uprawiania turystyki aktywnej, najpopularniejsze jej formy to spływy kajakowe, nurkowanie i żeglarstwo. Utoworzone zostały również trasy prowadzące jeziorami przez wspaniałe obszary o zapierających dech w piersiach krajobrazach. W większych miejscowościach wypoczynkowych nad jeziorami lubuskimi, takich, jak: Sława, Łagów czy Niesulice, wypożyczyć można rowery wodne, czy łodzie, na których opłyniemy zbiornik i zobaczymy wspaniałe widoki. Istnieje również możliwośc nauki windsurfingu na lubuskich jeziorach, podczas obozów letnich organizowanych w nadjeziornych miejscowościach. Można także zdobyć uprawnienia żeglarskie. Jeziora są bardzo dobrze wykorzystywane, a jednocześnie dba się o ich czystość i stan biologiczny.
(ziemialubuska.pl)

Pomnik Chrystusa Króla – Wotum wdzięczności (Figura Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata ) – pomnik przedstawiający Jezusa Chrystusa znajdujący się w Świebodzinie przy ul. Sulechowskiej (DK3, E65). Całkowita wysokość pomnika wynosi 36 m, z czego 33 m
przypada na figurę Jezusa a 3 m na wieńczącą pomnik pozłacaną koronę . Pomnik wzniesiony został na liczącym 16,5 m wysokości sztucznie usypanym kopcu (łączna wysokość pomnika i kopca wynosi 52,5 m). Ostateczny ciężar konstrukcji szacowany jest na ponad 440 ton. Budowla swoim wyglądem nawiązuje do pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro, od którego jest o 3 metry wyższa. Wysokość samej statui wraz z koroną jest aż o 6 m większa (pomnik w Rio de Janeiro liczy 38 m, z czego 8 m stanowi cokół). Obecnie statua pomnika w Świebodzinie jest najwyższą rzeźbą przedstawiającą Jezusa Chrystusa na świecie. W czerwcu 2011 roku w Limie w Peru stanęła podobna, licząca 37 metrów figura Chrystusa Pacyfiku (z czego 22 m mierzy statua a 15 m podstawa pomnika). Głównym inicjatorem i pomysłodawcą budowy pomnika był proboszcz parafii – sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie – ks. prałat Sylwester Zawadzki, który w 2001 r. rozpoczął działania zmierzające do wybudowania w Świebodzinie pomnika o wielkości zbliżonej do pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro. Zasadnicze prace budowlane nad pomnikiem rozpoczęto od usypania 16,5 metrowego kopca z ziemi, gruzu i kamieni. 21 listopada 2010 biskup Stefan Regmunt poświęcił figurę. LINK DO FILMU {wikipedia)

Międzyrzecki Rejon Umocniony, MRU – polska nazwa: Umocniony Łuk Odry i Warty (niem. Ostwall albo Festungsfront im Oder-Warthe Bogen (FFOWB lub OWB)) – system umocnień stworzony przez Niemców w latach 1934–1944 dla ochrony wschodniej granicy (Bramy Lubuskiej i przedmościa odrzańskiego). W skład systemu wchodzą między innymi jedne z największych podziemi fortyfikacyjnych świata. Obecnie znajduje się na terenie Polski i ciągnie od okolic Skwierzyny przez Kaławę, Wysoką, Boryszyn (okolice Międzyrzecza) na południe aż do Odry. Podziemia odcinka centralnego MRU są obecnie rezerwatem nietoperzy, w którym zimuje ponad 30 tys. osobników należących do 12 gatunków. Łączną długość podziemnych korytarzy szacuje się na około 32–35 km.

Zwiedzanie: Część obiektów jest udostępnionych do zwiedzania. Największą atrakcję stanowi kompleks podziemny. Jedna z podziemnych tras turystycznych znajduje się w Pniewie (dawny PGR Kaława). Udostępnione są różne warianty trasy: długi liczący 3 km i krótki o długości 1,5 km, a także warianty na życzenie i liczne trasy naziemne. Ponadto w Pniewie znajduje się skansen sprzętu wojskowego, sala wystawowa, w której zgromadzono liczne eksponaty związane z historią i przyrodą MRU, a od lipca 2005 roku działa podziemna drezyna. Inna podziemna trasa zaczyna się na tzw. Pętli Boryszyńskiej koło Boryszyna i posiada wiele wariantów, zależnie od możliwości zwiedzających, nawet do 5 km. Dla wygody poruszania się po podziemnych i nieoświetlonych korytarzach dobrze mieć ze sobą dobrą latarkę. W podziemiach panuje stała całoroczna temperatura +10 do +12 °C. Zwiedzanie podziemi odbywa się z przewodnikiem, za opłatą. Na terenie Rejonu organizowane są Zloty Pojazdów Militarnych.

Zamek Joannitów został zbudowany na przesmyku dwóch jezior Trześniowskiego i Łagowskiego na wzgórzu otoczonym zabytkowym parkiem z wieloma pomnikami przyrody. Obecnie budynek składa się z bryły budowli wybudowanej w XVII w., czterech dwukondygnacyjnych skrzydeł które tworzą renesansowny dziedziniec. Nad zamkiem góruje wieża warowna, która jest widoczna z odległości kilku kilometrów. Jest ona też dobrym miejscem obserwacyjnym. W zamku znajduje się komnata komtura, katownia oraz sala rycerska. Budowę zamku rozpoczął Zakon joannitów w 1350 roku, w miejscu gdzie wcześniej ustawiono już podwyższenia. Szybko został wzniesiony wysoki czworoboczny budynek o wysokości 12 m, następnie wybudowane zostały mury dookoła zamku ze strzelnicami. Na początku XVI w. na rozkaz ówczesnego komandora Liboriusa von Schapelowa wybudowano 24-metrową wieżę. Podczas wojen oraz najazdu Szwedów zamek znacząco nie ucierpiał. W 1810 roku zamek stał się własnością Prus, a potem własnością prywatną. Obok zamku znajduje się zabytkowy park bukowy z bardzo starymi drzewami, sadzonymi przez pierwszych żyjących tam joannitów. Od strony zachodniej park graniczy z Jeziorem Trześniowskim na którym znajduje się drewniany pomost, a obok restauracja. Na zamku znajduje się wielka wieża. Można na nią wejść po dużej ilości schodów znajdujących się we wnętrzu zamku. Przy kasie można także nabyć pocztówki z zabytkami i jeziorami Łagowa. Brama Polska (Poznańska) została wybudowana w XVI w., dla obrony zamku. Cała jest zbudowana z cegieł. Pod bramą znajduje się wąski tunel samochodowy, oraz sygnalizacja świetlna. Przejście przez bramę dla ludzi znajduje się obok. W bramie znajduje się pokój w którym można wypocząć. Nad przejazdem dla samochodów, znajdują się dwa okna. Tuż przed bramą od strony wschodniej znajduje się drewnianymost nad Kanałem Łagowskim (przesmyk jeziora Trześniowskiego i Łagowskiego), oraz restauracja "Pod Lipami". Na bramie znajduje się tabliczka o treści: „Brama Polska zbudowana w XV w. Odrestaurowano ze środków zielonogórskiego okręgu PZW w 1998”. Dawniej pomalowana była na biało, podobnie jak brama Marchijska, lecz przy odrestaurowaniu odkryto ceglaną cześć bramy.